Ik vergeet het nooit meer…. Het was hoogzomer dat betekende dat de vaste bekende gezichten van mijn verloskundigengroep vrijwel allemaal op vakantie waren. Op het moment van bellen werd al snel duidelijk dat het een onbekende “merel” werd die de bevalling zou doen.

Ze oogde me nogal jong, maar de opleiding heeft ze gehaald en dat is niet niks. Dus kundig is ze zeker. En neem van mij aan dat het je tijdens pijnlijke weeën niets uitmaakt wie je door het lijden heen helpt. Ze liet me gelukkig met rust en in bad kon ik de pijn alleen weg puffen. Ze kwam me af en toe even controleren en dat werkte prima, tot het moment dat ze me “vrouw” ging noemen. VROUW? 😳 Ik voelde me net een koe op de veemarkt “Komop vrouw, je kunt het” Riep ze me moedig toe. En niet 1,2, of een paar keer. Nee, bijna na elke zin! Ze had niet door dat me dit stilletjes aan enorm ging irriteren. Hormonen of niet, ik moest er wat van zeggen, want je moet immers op je lijf letten tijdens het bevallen.

Redder in nood
Mijn zusje kwam als extra steun en wist me tijdens de hevige pijn op te beuren. Het werd geen thuisbevalling en moest door mijn groene vruchtwater naar het ziekenhuis. Dit gaf mij de kans om zusterlief te vragen of ze Merel kon vragen me geen Vrouw meer wilde noemen. Ik zou anders het ambulance spontaan vragen om naar een ander ziekenhuis te rijden!

O, nee
En zo geschiede er zou geen “vrouw’ meer uitgeroepen worden. Het werd meis, of mijn roepnaam. Helemaal goed, ik werd spontaan weer rustig. Tot het ziekenhuispersoneel de bevalling overnam en de gynaecoloog tijdens mijn persweeën riep: Kom op vrouw, PUSH.  “WHATTT, Onee, en ik kon het niet laten…. Tussen de pers weeën in vroeg ik pinnig ‘Noem me geen vrouw, ik ben geen koe’ Oeps…. Ze moest er gelukkig om lachen, ik kon me focussen op de bevalling en mijn man had het schaamrood op zijn kaken staan. Haha hilarisch moment

Achteraf gaf ze aan dat het amsterdams is om vrouw te zeggen en bood haar excuses aan. Achja… Toen ik de kleine zag maakte het me allemaal niets meer uit … En ik vind het vreselijk om zo genoemd te worden, maar in Amsterdam blijkt het een standaard benoeming te zijn