10 kilometer dwars door Parijs, van selfie runners tot stijve kuiten – Schrijfopdracht National Geographic Masterclasses reisjournalistiek

Normaal kijk je in Parijs omhoog naar gevels, koepels en de Eiffeltoren. Tijdens de Adidas 10K Run kijk je vooral vooruit. Op een vroege ochtend trekt een lint van 40.000 hardlopers door de Franse hoofdstad. Reisjournalist Marjolein trekt voor het eerst een wedstrijdnummer op en ontdekt Parijs vanuit het ritme van haar eigen voetstappen. Geen claxonnerende taxi’s of tierende scooters die er tussendoor schieten. Een ervaring dat past in de groeiende runcation trend, een vakantie waarbij hardlopen centraal staat.

Onder de Eiffeltoren wist ik niet dat mijn benen me later zouden vervloeken. Het startvak begint claustrofobisch vol te raken met de brandende zon die een schepje bovenop het ongemak doet. Naast me werd er een selfiestick de lucht ingestoken. Haar hardloopschoenen matchen naadloos met haar outfit, rechtstreeks gekopieerd uit een lifestylecampagne. Mijn blik gaat neerwaarts. Veters gestrikt. Sporthorloge aan. Outfit acceptabel. Enkel mijn conditie is een twijfelgeval.

Het startschot klinkt.

Stapvoets schuift een mensenmassa vooruit over de kasseien terwijl de upbeat versie van Céline Dion de Franse flair geeft. Schouders botsen zacht tegen onbekenden. Chanel No. 5 hangt in de lucht, vermengd met zonnebrand en spanning. Met nog tien kilometer te gaan voel ik al iets opkomen wat verdacht veel lijkt op schuldgevoel. Alsof ik per ongeluk het startbewijs van een ervaren loper heb afgepakt.

En toch sta ik hier.

De populariteit van de Adidas 10K Paris groeit met de jaren. 40.000 mensen proberen een ticket te bemachtigen. Een tafeltje reserveren bij Café de Flore is eenvoudiger. Waar cafés ooit volliepen op vrijdagavond, verzamelen nu runclubs zich in steden als Londen, New York en Parijs. Hardlopen is het nieuwe sociale ritme “Beginners nemen plekken in van snelle lopers,” zei de verkoper van mijn hardloopschoenen eerder nog, terwijl hij me een paar van ruim tweehonderd euro aansmeerde. Extra demping had blijkbaar een prijs. Daar werd het zaadje van mijn schuldgevoel geplant.

Strava deelt dat minder dan 10 procent van de wereldbevolking tien kilometer kan hardlopen zonder pauze. Toch lijkt het soms alsof iedereen moeiteloos binnen het uur finisht. Ik hoor niet bij die groep. Wel trek ik drie keer per week mijn hardloopschoenen aan.

Tijdens een citytrip loop ik zonder moeite meer dan twintigduizend stappen op een dag. Waarom zou tien kilometer dan niet lukken? Zonder claxons, scooters of werkverkeer om me heen. Alleen het geluid van duizenden voetstappen die hetzelfde ritme zoeken.

En precies dát maakt deze run zo populair.

De route slingert langs plekken waar Parijs normaal geen centimeter cadeau geeft. We starten bij de Eiffeltoren en trekken via brede boulevards de stad in. Monumenten waar je normaal tussen toeristen schuifelt, worden ineens onderdeel van je kilometers.

Op Avenue de l’Opéra staan dure auto’s werkloos achter afzetlinten. Toeschouwers roepen enthousiast allez allez. Ik trek instinctief mijn hoodie iets verder over mijn hoofd als we Cartier passeren en tik op mijn oortje voor een meer upbeat nummer. Alsof ik me daarmee onzichtbaar maak tussen al dat Parijse raffinement.

Toch stelt deze wedstrijd gerust. Dit is niet de marathon van Parijs, waar schema’s en eindtijden heilig lijken. De Adidas 10K voelt toegankelijker. Rechts van me huppelt een Française met een perfect meeverende paardenstaart. Links duwt een vader een hardloopkinderwagen vooruit. “Plus vite Papa.” kraait de peuter van plezier.

Niet iedereen oogt afgetraind. Niet iedereen jaagt een persoonlijk record na. Iedereen rent met een eigen reden, een eigen verhaal. En dat verhaal laat zich zelden aflezen aan iemands sporthorloge, kledingmaat of tempo. Dat maakt deze ochtend misschien wel het mooist.

Waar normaal auto’s bumper aan bumper stilstaan, stroomt nu een rivier van sporters door de stad. Niet als één groep, maar als duizenden verhalen die nu dezelfde route delen dat zich niet laat aflezen aan iemands sporthorloge, kledingmaat of tempo.

Parijs op zijn best

Bij Place de la Concorde glinstert de obelisk in het ochtendlicht. Ooit stond hier de guillotine centraal tijdens de Franse Revolutie. Vandaag proberen vooral bezwete amateurs hun ademhaling onder controle te houden. Even later verschijnt L’Opéra Garnier. De trappen uit The Devil Wears Prada schieten door mijn hoofd. Parijs en een hardloopwedstrijd blijken een opvallend goede combinatie. Alsof sport hier automatisch iets eleganter oogt.

Mijn sportshirt denkt daar anders over. Dat plakt inmiddels stevig aan mijn rug. Bij de Tuilerieën verschijnt eindelijk een waterpost. Vrijwilligers steken bekertjes uit alsof het kostbare relikwieën zijn. Ik grijp mis, mors over mijn hand en pak pas bij de tweede tafel raak. Halverwege voel ik mijn benen warm worden. Mijn nek schuurt. Toch groeit ergens ook trots.

Franser dan dit wordt het niet.

We rennen langs bruggen, pleinen en monumenten die normaal vollopen met touringcars. Geen Brel, Aznavour, of Piaf vandaag, maar housebeats uit speakers langs het parcours. De muziek trekt de massa richting Champs-Élysées waar de laatste 2 kilometers kuitenbijters zijn. Bij de Arc de Triomphe slaan supporters op hekken om renners de finishlijn over te helpen. Een kind roept mijn naam en steekt zijn hand uit voor een high five. Waar je naam op je shirt toch niet goed voor zijn!

Nog één kilometer.

En tijdens de klim richting de finish verdwijnt het schuldgevoel. Ik heb helemaal geen plek van een prof afgepakt. Deze run is juist bedoeld voor mensen zoals ik. Mensen die twijfelen. Die wandelen, versnellen, vloeken en toch doorgaan. Parijs laat zich van een andere kant zien wanneer je rent. Minder gepolijst. Verrassend dichtbij.

Na de finish hangt een vrijwilliger een medaille om mijn nek. Het metaal tikt tegen de borst terwijl ik naar adem hap. Onder de Eiffeltoren begon ik als iemand die bang was door de mand te vallen met twee maanden training kilometers in de benen. Aan de finish besef ik dat Parijs niet vraagt of je de 10 kilometer in een uur redt volgens je app. Zolang je blijft bewegen, ben je Parijzenaar genoeg.

Liefs Olivette

Volg je ons als op Facebook | Tiktok | Instagram | Pinterest | Youtube ! We vinden het superleuk als je een berichtje achterlaat.